Bulthaupt in... (1996) watch online (quality HD 720p)

Date: 08.02.2018

Bulthaupt in... (1996)

We offer you to watch the movie Bulthaupt in... (1996), which you can enjoy in the arms of a loved one. This film is in HD quality. Less words, more movies! Watch and enjoy!

Bijzonderheden[ bewerken ] In werd het eerste Eurovisie Songfestival georganiseerd, waarbij ieder land werd verplicht eerst een nationale voorronde te houden. Er bestaat echter geheimzinnigheid of een dergelijke voorronde in Duitsland toen heeft plaatsgevonden. De show zou zijn gehouden op 1 mei in Keulen en tevens is een lijst van deelnemers bekend, maar later bleek geen van de artiesten zich de selectie te kunnen herinneren.

Een van hen kon zelfs bewijzen dat zij die avond heeft opgetreden in Berlijn. Kranten en tijdschriften hebben niet over de nationale voorronde bericht.

Aangenomen mag worden dat de selectie pro forma is toegepast om aan de voorschriften te voldoen, maar er geen daadwerkelijke show heeft plaatsgevonden. In ontstond opschudding toen de nationale finale gewonnen werd door Mary Roos. Tijdens de herhaling van haar lied werd Roos uitgejouwd. Later verklaarde Roos dat zijzelf net zo verrast was door de uitslag; ze was al onderweg naar haar kleedkamer om haar make-up te verwijderen toen ze uitgeroepen werd tot winnaar. In werd winnaar Tony Marshall gediskwalificeerd aangezien zijn nummer Der Star al eerder in het openbaar was vertolkt.

Dit is tegen de regels van het songfestival. In deed de Zwitserse zanger Michael von der Heide mee aan de Duitse voorronde en mocht men in Zwitserland ook meestemmen voor de Duitse inzending. Zwitserland zelf moest dat jaar verplicht thuisblijven vanwege een slechte klassering in het jaar ervoor. Alleen artiesten met een recentelijk verkoopsucces mochten meedoen.

Booklist / Bücherliste:

Duitsland werd dit jaar vertegenwoordigd door de nummer 2 Ann Sophie. Naidoo werd ervan verdacht extreemrechts en homofoob te zijn. Er werd een online petitie gestart met als doel de ARD over te halen een nieuwe artiest te selecteren. Binnen drie dagen werd deze petitie meer dan Veertien keer werd de nationale finale gewonnen door een compositie van zijn hand. Hij was door de jaren heen ook verantwoordelijk voor inzendingen van Zwitserland , Luxemburg en San Marino.

Siegel is hiermee recordleverancier van songfestivalcomposities.

Jaren 50 en 60[ bewerken ] Debuutjaren[ bewerken ] Duitsland maakte zijn debuut op het allereerste Eurovisiesongfestival in , gehouden in de Zwitserse stad Lugano. Onbekend is op welke plaatsen Duitsland eindigde; behalve de winnaar Zwitserland zijn de resultaten van dit songfestival nooit bekendgemaakt. Het tweede songfestival werd in georganiseerd in Frankfurt am Main.

Zangeres Margot Hielscher trad aan voor Duitsland en viel op door tijdens haar optreden gebruik te maken van een telefoon. Het was de eerste keer dat er op het songfestivalpodium een attribuut werd gebruikt en de inzending wordt daarom ook wel gezien als de eerste gimmick uit de Eurovisiegeschiedenis. Hielscher eindigde op de vierde plaats en mocht een jaar later nogmaals voor Duitsland aantreden op het songfestival in Hilversum.

Daar werd ze zevende. Echt succesvol waren de zussen niet, want ze kregen slechts vijf punten en eindigden op de achtste plaats. Dit lied, dat anders dan de titel doet vermoeden in het Duits werd vertolkt, duurde ruim vier minuten en negeerde daarmee de limiet van 3.

Later zou de drie minuten-regel worden ingevoerd en strikter worden toegepast. Zwei kleine Italiener[ bewerken ] Conny Froboess zingt Zwei kleine Italiener op het songfestival van In werd Duitsland vertegenwoordigd door de destijds jarige Lale Andersen , die eerder al grote faam had gekend met het lied Lili Marleen.

De zangeres wist op het songfestival geen indruk te maken ze kwam met drie puntjes terecht op de dertiende plaats , maar bleef wel decennialang in de boeken staan als de oudste deelnemer die het songfestival ooit gekend had.

In keerde Duitsland vol verwachtingen terug met het lied Zwei kleine Italiener van Conny Froboess. Dit nummer was de eerste songfestivalinzending waarin een maatschappelijke kwestie werd aangekaart; het beschreef de situatie van twee Italiaanse gastarbeiders in Duitsland die terugverlangen naar hun vriendinnen Tina en Marina in Napels.

Ondanks dat het nummer op het songfestival teleurstelde met een zesde plaats, groeide het in verschillende versies wel uit tot een grote hit in Europa en daarbuiten. Beide zangeressen wisten bovendien geen enkel punt te vergaren, iets wat Duitsland verder alleen nog in zou overkomen. Ondanks de teleurstellende prestatie zorgde Nora Nova toch voor een unicum: Duitsland bleef ook in de rest van de jaren zestig aantreden met vrouwelijke deelnemers.

Dat leverde echter slechts matige resultaten op. In liet Duitsland zich op het songfestival vertegenwoordigen door de Noorse zangeres Wencke Myhre , die met het lied Ein Hoch der Liebe op de zesde plaats eindigde; een redelijke uitslag die er wellicht voor zorgde dat de Duitsers in opnieuw een Scandinavische artiest verkozen.

Dat jaar mocht de populaire Siw Malmkvist voor Duitsland aantreden in Madrid. Driemaal derde[ bewerken ] Na een matig decennium boekte Duitsland in het begin van de jaren zeventig grote successen op het Eurovisiesongfestival. In zorgde Katja Ebstein voor het beste Duitse resultaat tot dan toe door derde te worden met het lied Wunder gibt es immer wieder.

Een jaar later werd Ebstein vervolgens intern gekozen om nogmaals voor Duitsland aan te treden, ditmaal met het lied Diese Welt. Opnieuw belandde zij op de derde plaats. Beide inzendingen scoorden vooral vanwege hun eigentijdse sound en het contrast met de ouderwetser klinkende nummers van de andere landen.

In werd het succes nog verder voortgezet toen Duitsland Mary Roos naar het songfestival in Edinburgh stuurde. Met het lied Junger Tag kon ze de top 3-noteringen van de voorgaande jaren niet evenaren, maar de achtste plaats was desondanks redelijk te noemen.

luokai.info ::: FERNSEHEN - Fernsehsendungen A-Z

Met Bert stond er voor het eerst sinds weer een man voor Duitsland op het Eurovisiepodium, maar het lied ging in het sterke deelnemersveld van dat jaar volledig ten onder. Het eindigde met drie punten op de laatste plaats.

Op het songfestival werd Fleming bijgestaan door een achtergrondkoor bestaande uit Madeline Bell en Sue and Sunny ; laatstgenoemden hadden zes jaar eerder ook de achtergrondzang verzorgd bij de winnende Britse inzending van Lulu. Dat was de laagste positie die Duitsland tot dan toe had behaald en zou dat ook nog vijftien jaar blijven. Toch groeide het lied naderhand uit tot een songfestivalklassieker. In kwam Duitsland naar het songfestival met de Les Humphries Singers , die internationaal al diverse hits hadden gescoord.

Er werd dan ook veel van de groep verwacht, maar de uitvoering van hun lied Sing sang song kwam rommelig over en werd niet enthousiast ontvangen. Duitsland eindigde ermee op de vijftiende plaats. De Les Humphries Singers waren ontgoocheld en gingen niet lang na het songfestival uit elkaar. Sing sang song behield zijn negatieve reputatie en werd later door songfestivalfans uitgeroepen tot de slechtste inzending van de jaren zeventig. In selecteerde Duitsland voor het eerst een lied in een andere taal dan het Duits: Kort na de selectie ontstond echter onzekerheid, toen de vrije taalregel die in de jaren ervoor van kracht was plots werd afgeschaft door de EBU.

Ieder land zou voortaan weer in de eigen taal moeten aantreden. Uiteindelijk werd voor beide landen een uitzondering gemaakt om hen een nieuwe selectie te besparen.

Silver Convention eindigde op de achtste plaats, het begin van een almaar stijgende lijn wat betreft de Duitse songfestivalprestaties. Ireen Sheer , die in al voor Luxemburg had meegedaan, zong Duitsland in naar de zesde plaats met het lied Feuer en in eindigde het flamboyante Dschinghis Khan als vierde op het songfestival in Jeruzalem.

Katja Ebstein repeteert haar lied Theater in Een gouden periode[ bewerken ] Negen jaar na haar vorige deelname kwam Katja Ebstein in naar Den Haag voor een derde deelname aan het Eurovisiesongfestival.

Ditmaal bracht ze het lied Theater, waarmee ze vooraf hoog in de peilingen stond. Tijdens het optreden viel vooral het achtergrondkoor op. Dit bestond uit vier zangers die geschminkt waren als clowns en gebruik maakten van veel mimiek. Een gouden periode was voor Duitsland aangebroken. In stuurde het de in Memel geboren zangeres Lena Valaitis naar het songfestival en was daarmee opnieuw een favoriet voor de eindoverwinning.

Valaitis bracht het lied Johnny Blue, over een blinde jongen die gepest wordt maar uitgroeit tot een succesvol muzikant. Bij de zeer spannende puntentelling hadden de Duitsers voortdurend zicht op de zege; nadat 18 van de 20 landen hadden gestemd, stond Valaitis op een gedeelde eerste plaats, samen met Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk.

Als voorlaatste stemde de Zwitserse jury. De Duitse uitgangspositie leek zeer gunstig, maar tegen de verwachtingen in werd Valaitis door de Zwitsers volledig genegeerd. Duitsland kreeg aan het eind van de puntentelling nog wel twaalf punten van Zweden , maar dit was niet genoeg om het Verenigd Koninkrijk nog te achterhalen.

Voor het tweede jaar op rij eindigde Duitsland op de tweede plaats. Het land was al enkele malen dicht bij een overwinning geweest, maar had de grootste Europese liedjeswedstrijd nog nooit kunnen winnen, iets dat de Duitsers steeds meer prikkelde. De pas jarige Nicole Hohloch werd in uitverkoren om het te gaan proberen in het Britse Harrogate. Het lied viel niet bij iedereen in de smaak: Deze raad werd door Nicole echter weggewuifd.

Op het Eurovisiepodium begeleidde ze zichzelf, zittend op een stoel, op gitaar. Dat de critici het bij het verkeerde eind hadden bleek bij de puntentelling: Nicole ontving van negen landen het maximum van twaalf punten en haalde zo de langverwachte eerste Duitse zege binnen. Het groeide uit tot een nummer 1-hit in diverse Europese landen. Enigszins opvallend waren de punten van Luxemburg: Wind[ bewerken ] In maakte Mary Roos voor de tweede keer haar opwachting op het Eurovisiesongfestival.

De derde plaats die ze in had behaald kon ze echter bij lange na niet evenaren of verbeteren: Hiermee kwam prompt een eind aan de opeenvolgende successen die de Duitsers sinds hadden gekend. Het zwakke optreden van Roos werd na het festival hevig bekritiseerd; hierop reageerde zij met de onthulling dat zij ten tijde van het songfestival in een emotionele crisis zat vanwege de echtscheiding met haar man.

Uiteindelijk was het, net als in , de jury van Zwitserland die de Duitsers het zicht op de zege ontnam: Aan het eind van de avond kwam Wind 18 punten tekort om Duitsland een tweede overwinning te schenken. De tweede plaats smaakte echter naar meer, want na een achtste plaats voor Ingrid Peters in werd Wind in nogmaals afgevaardigd.

Wederom moest genoegen worden genomen met de tweede plaats; winnaar werd Johnny Logan , die Duitsland in ook al van de zege had gehouden. Wind is de enige act in de songfestivalgeschiedenis die twee keer op de tweede plaats is beland.

Europa liep er niet warm voor en de inzending strandde op de veertiende plaats. Dezelfde prestatie werd geleverd in , toen de Duits-Italiaanse zanger Nino de Angelo eveneens veertiende werd met het door Dieter Bohlen gecomponeerde Flieger. De succesvolle jaren tachtig, waarin Duitsland viermaal tweede was geworden en eenmaal eerste, werden zodoende niet bijster goed afgesloten. Jaren 90[ bewerken ] De eerste inzending na de val van de Berlijnse Muur , en eveneens de laatste inzending van West-Duitsland, was Frei zu leben in , uitgevoerd door Chris Kempers en de Joegoslavische zanger Daniel Kovac.